Blog....

...is vanaf nu verder te volgen op http://dagraper.wordpress.com/

Veel gebruiksvriendelijker

WTF is Marika ?

In 2007 ontstond er een gigantische televisie-hype in Zweden. Het tv-programma 'the truth about Marika' nam het land bij storm en won er vorig jaar een Emmy mee te Cannes.

'Participation drama' heet het nieuwe genre. Een veelvoorkomende strategie uit de marketing, nu ook toegepast (en zelfs verbeterd) op tv. Betrek mensen bij je tv-serie. Laat ze er deel van uitmaken en je wordt zelf een deeltje van hun leven.

Denk maar aan de lidmaatschappen van exclusieve clubs (bv Nokia-eigenaars) en andere manieren om klantenbinding te verzekeren (sparen we niet allemaal punten in onze supermarkt ?)

Nog een extra stap is van je publiek en klanten mee je product te laten bepalen: ontwerp zelf je Cola-blikje, design je eigen Nike-schoenen of geef marketingadvies aan Virgin. Het vraagt lef, maar het loont bijna altijd.

Op dat concept is ook 'participation drama' gestoeld. Het appelleert aan een gevoel dat we allemaal kennen: we zoeken mee achter de dader bij elke detective-serie die we zien.

The Truth about Marika neemt de kijkers mee op een zoektocht naar het verdwenen meisje Marika, met online tools, filmpjes van kijkers op onderzoek (internet is een geweldig medium) en hele vage grenzen tussen fictie en realiteit.

Oordeel zelf...



Het eerste Belgisch-Europese participation drama staat in de steigers: The Artists, een psychologische thriller die zich afspeelt tegen de achtergrond van een grote kunstroof. Als alles (financieel) goed gaat, wordt de reeks ergens in 2010 gedraaid.

Kom nog eens terug naar dit artikel kijken binnen twee jaar...maar ik voorspel vandaag al het succes en zelfs de hype, van de reeks.

My Funny Valentine...

Valentijn zit er weeral op...commerciële nonsens of lekker cliché, zolang je er maar mee amuseert...

Gelukkig is er voor diegenen die het aan een partner ontbreekt, altijd nog een alternatief. (wel enkel te verkrijgen in de States)

Sam...

Soms, temidden van alle ellende, wanneer je denkt dat alles verloren is, ontstaat er een lichtpuntje.

Als je erover nadenkt, iets kleins en onozels, iets waar je anders misschien niet zou bij hebben stilgestaan. Maar onder de meest harde omstandigheden, raakt het plots iedereen. Een beeld, een naam....en voor je het weet gaat het de wereld rond.

Iedereen sluit je in je hart...iedereen kent je bij naam en je wordt het gezicht van een tragedie, een ambassadeur voor alle naamloze slachtoffers.

Dat was wat er ook met Sam gebeurde...de koala werd gered uit de Australische bosbranden door een brandweerman, die het diertje zijn waterfles aanbood.

Bij het Mountain Ash Wildlife Shelter in de staat Victoria, waar de branden nog altijd niet zijn bedwongen, komen voortdurend telefoontjes binnen van mensen die willen weten hoe Sam het maakt, zei verzorgster Lynn Raymond. Zij meldt dan dat Sam voorspoedig herstelt en dat haar vriend Bob haar overal volgt, alsof hij zeker wil weten dat het goed met haar gaat.

Woensdag werd Sam ook weer even herenigd met haar redder, brandweerman David Tree. Die vertelde donderdag dat hij wel even volschoot toen hij het diertje terugzag dat hij in zo deerniswekkende toestand in het uitgebrande veld had aangetroffen en dat in vol vertrouwen de waterfles van hem aanpakte in plaats van te grauwen zoals hij van koala’s gewend was.

Het gaat je goed, Sam, en maak er samen met Bob, iets moois van !

'Ge zijt allemaal een bende apen !'

Charles Robert Darwin (Shrewsbury (Shropshire, Engeland), 12 februari 1809 – Downe (Kent), 19 april 1882) was een Engels natuuronderzoeker, bioloog en geoloog. Darwin is vooral bekend van zijn theorie dat evolutie van soorten wordt gedreven door natuurlijke selectie. Dankzij zijn nauwkeurige onderbouwing en de grote hoeveelheid bewijzen die hij vond, zorgde Darwin ervoor dat het bestaan van evolutie nog tijdens zijn leven binnen de wetenschappelijke gemeenschap algemeen geaccepteerd werd. De acceptatie van natuurlijke selectie als aandrijvend mechanisme liet langer op zich wachten, maar is tegenwoordig ook onomstreden.

Darwin werd gelovig opgevoed en opgeleid volgens de filosofie van de in die tijd in Engeland gangbare natuurlijke theologie, die religie en wetenschap verenigde. Dankzij de waarnemingen en ontdekkingen die hij in de loop van zijn leven deed ging hij echter steeds meer twijfelen over zowel de gangbare ideeën over soortvorming als zijn persoonlijke geloof. Tijdens een onderzoeksreis met het schip de Beagle (1831-1836) bezocht Darwin Zuid-Amerika, Australië, het zuiden van Afrika en diverse eilandengroepen in de Pacifische en Indische Oceaan. Op al deze plekken bestudeerde hij de plaatselijke dieren, planten, fossielen en geologie. Een groot deel van zijn verdere leven was gewijd aan het onderzoeken en classificeren van de op zijn reis verzamelde voorwerpen en het was onder andere dankzij dit onderzoek dat hij op zijn theorie over het ontstaan van soorten kwam.

Darwins werk zorgde voor een revolutie binnen de wetenschap, maar had ook invloed op maatschappij, filosofie en religie. De acceptatie van evolutie zette de mens neer als een diersoort, onderdeel van de natuur, in plaats van een boven de natuur staande levensvorm. Samen met de erfelijkheidsleer van Mendel vormt Darwins evolutietheorie tegenwoordig de basis van alle biologische kennis.

De macht van de retailer

Weinig mensen weten of beseffen hoeveel macht hun favoriete/wekelijkse supermarkt eigenlijk wel weet.

In de marketingwereld is de macht van de retailer nochtans allang een vaststaan feit.

Alles begint bij de consumentenpsychologie....mensen winkelen rechtsom in de supermarkt, gaan altijd op zoek naar de merken die ze toch echt willen en producten op ooghoogte shoppen het makkelijkst weg.

De supermarkt is dus een dagelijks slagveld rond wie er met z'n producten op de leuke, juiste en meest in het oog-springende plekjes in de winkel.

En dat weten de supermarkten maar al te goed...al jaren zetten zij de producenten geregeld onder druk om extra kortingen en acties in hun winkel te organiseren. Zoniet verhuizen de producten onverbiddelijk naar een ander rek.

Vandaag heeft Delhaize het een stapje verder gedreven: Unilever, één van de grote paraplu-merken in de wereld (U heeft er waarschijnlijk enkele tientallen producten van in huis op dit eigenste ogenblik), moet met lede ogen aanzien hoe warenhuisketen Delhuize 50 tot 150 van hun producten uit de rekken heeft gegooid.

Officiële reden: ze zijn te duur voor Delhaize.

Officieuze reden: Unilever wil net niet ver genoeg voldoen aan de eisen van Delhaize.

Pancartes en winkelcommunicatie moeten de consument naar alternatieven leiden...geen confituur meer van Effi, neemt U maar Materne...



Maar...

Delhaize speelt hier een gevaarlijk spelletje. Mensen houden bijzonder van hun merken...zeker het Delhaize-publiek zijn 'fans-of-brands' , zoals dat dan heet in het marketingtaaltje. Het weren van hun favoriete merken zou wel eens een tegenovergesteld effect hebben: consumenten die bereid zijn van supermarkt te veranderen, tijdelijk of defintief, om zo toch nog aan hun favoriete merk te geraken.

Een interessante case dus...gaat de macht van de retailer sterker blijken dan de voorliefde van de consument voor zijn favoriete merk ? Zijn mensen wel bereid hun favoriete merken te laten varen, zeker nu crisis het modewoord is ?

Als ik op de stoel van de Unilever-ceo zat, zou ik nog wel bereid zijn om het incident op de spits te drijven. Delhaize trekt volgens mij alvast aan het kortste eind.

Want één marketingwet staat alvast als een paal boven water: in tijden van onzekerheid, grijpen mensen terug naar zekerheden.

De Nieuwe Verzuiling

Ideologisch was het al langer duidelijk: het politieke landschap kleurt al weer eventjes donkerblauw aan rechterzijde en een aantal partijen profileert zich opnieuw als een rechts alternatief. Het ultraliberalisme is terug, niet echt toevallig nu crisis het nieuwe modewoord is.

Maar dezelfde beweging zet zich nu stilaan ook in aan de linkerzijde. Caroline Gennez trok in haar nieuwjaarstoespraak voor de SP.a-militanten van leer tegen al wat blauw en grauw is. Maar ze ging ook veel verder dan dat: met een enkele pennentrek sloot ze ook vakbonden en ziekenfonds opnieuw aan tegen de boezem.

Met de rode adem van die andere beweging binnen de SP.a in de nek, was er voor het eerst in langere tijd opnieuw een klassiek 'socialistisch' discours te horen, een verhaal dat achter 'de gewone mens' gaat staan en zich (terecht trouwens) zorgen maakt over jobs, spaarcenten en sociale zekerheid.

Werkloosheid, op een aantal loftrompetten vorige jaren na, was bijna van de politieke agenda verdwenen. Vandaag is het weer stakingspiketten en massaontslagen geblazen.

De Belgische (en zelfs Europese) politiek was een centrumpolitiek geworden...hier en daar een links of rechts accent, een cordon,... maar daar bleef het dan ook bij.

De kiezer wist allang niet meer voor wie te stemmen, de verschillen waren dan ook niet echt groot.

Ondertussen is duidelijk geworden dat die tactiek gefaald heeft en staan we misschien wel voor de vooravond van een nieuwe verzuiling met opnieuw een uitgesproken politiek landschap.

Toch zullen er grote verschillen zijn: de militant is kritischer geworden. Hij of zij maakt een uitgesproken, weloverwogen keuze voor een partij en ideologie, die het best samenhangt met de eigen opvattingen. Die keuze wordt niet langer met de paplepel meegegeven. Het engagement dat de militant aangaat is één van overtuiging.

Hierdoor zullen vrijwilligers en militanten met heel veel enthousiasme en inzet strijden voor die doelen waarin zij geloven, maar o wee wanneer de partij niet langer de badge is de militant wil dragen. Met een uiterst kritische mening, en de durf en middelen om deze te verwoorden, wil de militant niet langer deelnemen, maar ook deelhebben.

Samen de partij maken en niet zomaar gemaakt zien.
Het verklaart heel wat van de discussies van de afgelopen weken.